Een week na #fusillade en #Parijs

14-11-2015_2-47-52

Vrijdag 13 november 2015 begon als een gewone vrijdag. Een werkdag bij de krant. ’s Morgens tijdens de ochtendvergadering zullen we nog wel gelachen hebben. En aan het eind van de middag ben ik naar een inloopwinkel voor bezorgde burgers in Soesterberg geweest. Er is daar namelijk een nieuwe groep vluchtelingen gekomen en er gaan er nog meer geplaatst worden. Ik moest de stemming even peilen voor de krant. Geen probleem. Het leven leek op dat moment in zekere zin rustig en overzichtelijk.

En nu zijn we dus in oorlog. Ik lees in de ochtendkrant dat niet alleen onze premier het zegt, maar ook de vice-premier die het woord eerst nog niet in de mond wilde nemen. Ik ken het gevoel van een dreigende oorlog alleen maar uit mijn kindertijd. Mijn ouders waren zeer betrokken bij hulpverlening aan mensen in het toenmalige Oostblok (‘Het IJzeren Gordijn’) en als je in landen als Roemenië was dacht je dat het ooit echt wel oorlog kon worden. Maar die tijd ligt al lang achter ons. En hoewel er elders conflicten en aanslagen zijn, was de gedachte dat we hier ook in de gevarenzone zitten vrij ver weg.

Maar sinds vrijdagavond is het anders.

  • Parijs associeer ik nu niet meer in eerste instantie met #jesuisenterrasse, hoe graag de Parijzenaren dat ook zouden willen.
  • Libanon en in het bijzonder #Beiroet is in mijn beleving een stuk dichterbij komen liggen.
  • Voetbal is nu dus echt oorlog. #Parijs #Hannover
  • De samenleving is steeds kwetsbaarder aan het worden en een klein groepje mensen kan enorm veel schade, angst, dood en verderf aanrichten. Toen eerder dit jaar het grote energieverdeelstation bij Diemen een urenlange storing had, schrok ik er al van hoe makkelijk een land ontwricht kan worden. En toen was dat nog geeneens opzettelijk vanuit een terroristisch groep gedaan. Maar nu was een tiental mannen in staat om heel de westerse wereld urenlang in de greep te houden.l
  • Jongeren kunnen kennelijk snel radicaliseren. Volgens de berichtgeving is de vrouw die de bomgordel in Saint Denis liet ontploffen nog maar een maand geleden begonnen met het dragen van een hoofddoek vanuit een meer religieus besef. Daarvoor liet ze zich nog fotograferen in een schuimbad en op westers aandoende feestjes.
  • Angst en dreiging voor terreur maakt naast mooie dingen (free hugs, bloemen, een vader die zijn zoontje in een ontroerend FB-filmpje vertelt dat bloemen meer bereiken dan wapens), ook slechte dingen in mensen los. Ook nu zijn er  in Nederland al veel meer meldingen van discriminatie tegen moslims dan voor #Parijs. En ook de beveiliging van de asielzoekerscentra is opgeschroefd vanwege dreigementen. En ook zijn er jongeren geweest die deze week tijdens de minuut stilte ‘Allah is groot’ hebben geroepen of door de herdenking heen gepraat hebben.

Met de dood van het brein achter de aanslagen en het gros van de aanslagplegers in Parijs is het niet voorbij. Vrijdag 13 november 2015 heeft het  leven voorgoed veranderd. Daar doe je als mens niets meer aan. “In het heden ligt het verleden, in het nu wat worden zal”, sprak dichter Willem Bilderdijk (1756-1831).

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s