Persvrijheid? Nu even niet.

Ik heb er een paar dagen over nagedacht. Maar ik voel dat ik dit moet schrijven. We zijn hier in Nederland selectief. Na de aanslag op de redactie van het satirische blad Charlie Hebdo was iedereen opeens Charlie. Maar niemand is nu Zaman. Terwijl in Turkije de oppositiepers volledig de mond is gesnoerd.

zaman

Ik geef toe. In sommige opzichten is het gewoon makkelijker om Charlie te zijn. Want de aanslag op de redactie van dit blad spreekt tot de verbeelding. We waren geschokt. Dat zoiets zo dichtbij in ons vakantieland Frankrijk kon plaatsvinden! En de aanslag paste in ons wereldbeeld. Het is een vijand die we herkennen en waar we al langer bang van zijn.

Maar als een krant volledig overgenomen wordt door een regime en verslaggevers niet meer vrij hun werk mogen doen, dan is het andere koek. Daar kunnen niet-journalisten zich niet in herkennen. Het haakt nergens aan. Niet aan een gevoel van onveiligheid, niet aan een gevoel van onrechtvaardigheid.

Toch is het heel kwalijk wat er in Turkije gebeurt. Het land glijdt langzamerhand af naar een politiestaat waarin journalisten, advocaten, mensenrechtenstrijders, minderheden en de kritische oppositie de eerste slachtoffers zijn. Niet alleen journalisten in Turkije hebben ermee te maken, maar ook buitenlandse journalisten. Een Nederlandse journaliste is al een aantal maanden geleden vanwege haar kritische berichtgeving het land uitgezet. Ook buitenlandse journalisten kunnen zich niet meer volledig vrij bewegen.

Het wordt voor de internationale wereld steeds lastiger om een betrouwbaar beeld te krijgen van wat er zich in Turkije afspeelt. Natuurlijk, Turkije speelt nu een belangrijke rol in een aantal hoofdpijndossiers van Europa. Denk bijvoorbeeld aan de vluchtelingencrisis. Daar zijn wat afspraken over gemaakt. Turkije gaat Europa helpen om de vluchtelingen aan de buitengrens van Europa te houden. Want ja, wij kunnen het niet aan om veel vluchtelingen op te vangen….Maar  zelfs dat geeft geen enkele regering in Europa het recht om weg te kijken en net te doen alsof er niets aan de hand is in Turkije. De overname van Zaman, de grootste oppositiekrant van Turkije door de regering, is op geen enkele manier goed te keuren. Sterker nog, het had de Europese regeringsleiders gepast als ze daar in het openbaar een stevig punt van hadden gemaakt. Want persvrijheid is bij uitstek iets wat hoort bij een democratie.

Wat kunnen wij als individuele burgers eraan doen? Niet veel, vrees ik. Maar als Nederlandse journalist wil ik hier even gezegd hebben dat ik diep respect heb voor alle journalisten in het buitenland (Turkije, maar bijvoorbeeld ook Syrië)  die met gevaar voor eigen leven hun vak uitoefenen. Die blijven schrijven, ook al worden ze nog zo tegengewerkt. Die zich het zwijgen niet laten opleggen. Hulde.

 

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s